ŞAİR

ŞAİR Bir tek şiir seçti şair Onca şiir arasından Hepsi hepsi üç beş dizeydi Birini ayırdı diğerlerinden O dize kendisiydi Çiçeği bir kez kokladı şair Tomurcuklar açtı düşüncelerinde Bahar geldi dallarına ağaçların Her yanı şiir oldu Tek dizeydi yine Adı “Sevgi” idi Bir kere tutuldu şair Kalemini bir kere kullandı, sevdiği için Yokluğunda bir kere ağladı Bir kere düşündü Yanındayken bir kere dokundu saçlarına Bir kere sarıldı Bir kere öptü dudaklarından Yüreğinde bir yer de ona açtı Yalnızca bir sözcük O da “aşk” idi Gökyüzünü bir kere tanıdı şair Sonra uçtu gitti güvercin kanatlarından Uçsuz bucaksız maviliklere Kalemi de hala Ütopyalar peşinde koşuyordu Yeryüzünde kendince Evlendi şair Bir kızı, bir de oğlu oldu Kızının adını “Sevgi” Oğlunun adını da “Barış” koydu Bir kere doğdu şair herkes gibi Ama bin kere yaşadı doyasıya Hep yanında taşıdı kağıdı kalemi Hep koynunda sakladı İsim vermedi yazdıklarına Ne öykü dedi ne de şiir Başkaları açtılar yüreğini Baktılar, okudular Dediler ki “Dolu dolu yaşamış adam” Her anı şiir Anladılar ki o “şair” Nusret Karaca