"Eğitimci Bir Yazar'ın Günlüğü'nden" DOKUNUN ÖĞRETMENİM HİSSEDEREK DOKUNUN! BELKİ AÇARLAR! (Nusret KARACA)

"Eğitimci Bir Yazar'ın Günlüğü'nden" DOKUNUN ÖĞRETMENİM HİSSEDEREK DOKUNUN! BELKİ AÇARLAR! (Nusret KARACA) ... Kucaklaşmak sözcüğünü sıkça kullanırım yazılarımda. Dostlarla, yağmurla, gökyüzüyle, dağlarda bayırlarda çiçeklerle, ağaçlarda kuşlarla... Kitaplarla!... Yalnızca açılmış kollar değil, görebildiğince hayal edebildiğince güzel olan her şeyin yüreğimizdeki sıcaklığıdır asıl bizleri sarıp sarmalayan. Yaşamla kucaklaşmak; Yalnızca bir dala tutunup savrulmamaya çalışırken, sımsıkı sarılmaktır, son fırtına size ulaşmadan... Geçtiğimiz yıllarda engelli bir öğrencinin okuma çabasını (yaşama sıkı sıkı sarılmasını) gazetelerden öğrendiğimde, öğretmenliğimin ilk yılları bir film şeridi gibi geçti gözümün önünden. Müdür Yardımcılığı yaptığım Alibeyköy Lisesi'ne kolları omzuna yakın yerden engelli bir genç kız kayıt ettik. Ailesi özel sıra yaptırmış, sınıfın önlerinde bir yere yerleştirmemizi istemişti. Genç kız ayak parmaklarına sıkıştırdığı kalemiyle yazıyor, ders notlarını alıyordu. Daha ileriki yıllarda Kadıköy Lisesi'ne (Eski Kız Lisesi) atandığımda, engelli yatılı öğrencilerle tanıştım. Kabartma harflerle okuyorlar, yazıyorlar, eski daktiloya benzer bir makineyle geliyorlardı sınıfa. Sınav kâğıtları, kabartma harfle kâğıtlara ek, arkadaşlarının çevirdiği sayfalardı. Öğrenciler okulun tüm birimlerini ezbere biliyorlar, sanki görüyormuş gibi hareket ediyorlardı. İşte Berrak böyle bir ortamdan Hukuk Fakültesi'ni kazandı, mezun oldu. Uğur Mumcu Vakfı'nda görevler aldı. Yaşama sevincini hiç kaybetmedi. Beni sıklıkla ziyaret eder, telefon açar, hal ve hatırımı sorar bu yuvadan uçtuğundan beri. Günlerden bir gün İstiklâl caddesinde, müdürlüğünü eski bir öğrencimin yaptığı Kitabevi'ne uğradığımda, ona Kitabevi'nin kafeteryasında rastladım. O an aklıma her türlü olanağa rağmen çok şeyin kıymetini bilmeyen öğrenciler geldi. Bir de yaşama sevinci ile dolu engelli öğrencilerimden ikisinin kabartma harflerle yazdığı bir yazı ve bir şiir... ... Biricik öğretmenim; Sizi çok seviyorum. Sevgilerimle saygılarımı sunarım. Sizi hep sevecek olan öğrenciniz.(S.D.) ... ÖĞRETMENİM Sevgili tarih öğretmenim.Sizi çok seviyorum.Sizi kısa sürede çok sevdim. Şu an ansızın dudaklarımdan bir dörtlük akıverdi. Kurumuş toprak üstümde Ne çok açmamış Tomurcuk var Dokunun öğretmenim Hissederek dokunun Belki açarlar Sonsuz saygılar Öğrenciniz (Z.S.) O güzel çocuklardan bana armağan bu güzel yazı ile dizeler arşivimde ve yüreğimde saklı yıllardır. Yazıyı şimdi dostlarıma götüreceğim yayınlamaları için. Bugün Pazar. Yarın sabah yine okula gideceğim koşar adımlarla. Böyle öğrencilerim çıkacak yine karşıma, GÜNAYDIN diyecekler yaşama sevinci ile dolu. Yaşamla kucaklaşacağız hep birlikte gün boyu, güneşli hissetmeyenlere inat... ........... (*)Nusret Karaca(2019 yılı'nda yayımlanan "Şimdi Ben Neredeyim"adlı kitabında-Dokunun Öğretmenim Belki Hissedersiniz)yazısının 20 Aralık 2022 sabahı arşivdeki öğrenci notları ile ekli olan yeni düzenlenmiş hali.